دفترچه تنهایی

عشق

daftarchesamira — Tue, 03 Apr 2007 08:47:02 GMT

بهار عاشق بود و زمين معشوق ، عشقبي تابي مي آورد و بهار بي تاب بود . زمين اما آرام و سنگين و صبور. زمين هر روز رازي از عشق به بهار مي گفت :

ــ اين راز را با هيچ کس در ميان نگذار . نه با نسيم نه با پرنده نه با درخت . راز ها را که بر ملا کني بر باد مي رود و راز بر باد رفته ، رسوايي است.

هر دانه رازي بود و هر جوانه رازي . هر قطره باران و هر دانه برف رازي. و راز ها بي قرار بر ملا شدن بودند و بهار بي قرار بر ملا کردن. رمين اما مي گفت:

ــ هيچ مگو ، که خموشي رمز عاشقي است و عاشقي سينه اي فراخ مي خواهد . به فراخي عشق.

زمين مي گفت : دم بر نياور آن قدر تا اين سنگ سياه الماس شود و اين خاک تلخ شکوفه کند.

زمين مي گفت: ...

زمستان سرد ، زمستان سوز ، زمستان سنگين و سالخورده و سخت . و بهار در همه ي زمستان صبوري آموخت و صبر و سکوت. و چه روز ها گذشت و چه هفته ها و چه ماه ها . چه ثانيه ها ، سرد و چه ساعت ها ، سخت . بي آنکه کسي از بهار بگويد و بيآنکه کسي از بهار بداند. راز ها در دل بهار باليدند و بار ور شدند و بالا آمدند ، و بهار چنان پر شد و چنان لبريز که پوستش ترک بر داشت و قلبش هزار پاره شد .زمين مي گفت:

ــ عاشقي اين است که از شدت سرشلري سر ريز شوي و از شدت شوق هزار پاره . عشق آتش است و دل آتشگاه . اما آشقي آن وقتي است که دل آتشفشان شود.

زمين مي گفت: راز هاي کوچک و عاشقي هاي نا چيز را ارزش آن نيست که افشا شود. راز بايد عظيم باشد و عاشقي مهيب . و پرده از عاشقي آن زمان بايد برداشت که جهان حيرت کند .

و بهار پرده ازعشق برداشت . آن هنگام که ارزش عظيم گشت و عشقش مهيب و جهان حيرت کرد.

آغازی دوباره

daftarchesamira — Sat, 17 Mar 2007 12:32:36 GMT

باز هم عيد آمد

و من و تو تنها

در غبار گرفته ترين تاقچه تاريخ

همچنان دل به صداي خاموشي بسته ايم

بلکه رهگذري

پارچه نمناکي بر شيشه غبار گرفته دلمان بکشد

تا

رو در رو و چشم در چشم

شايد...

حتي با قلب نيمه شکسته

به هم عشق ورزيديم

(علي)

خواب و خيال

نازنين آمد و دستي به دل ما زد و رفت

پرده ي خلوت اين غمکده بالا زد و رفت

کنج تنهايي ما را به خيالي خوش کرد

خواب خورشيد به چشم شب يلدا زد و رفت

درد بي عشقي ما ديد و دريغش آمد

آتش شوق درين جان شکيبا زد و رفت

خرمن سوخته ي ما به چه کارش مي خورد

که چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت

رفت و از گريه ي توفاني ام انديشه نکرد

چه دلي داشت خدايا که به دريا زد و رفت

بود ايا که ز ديوانه ي خود ياد کند

آن که زنجير به پاي دل شيدا زد و رفت

سايه آن چشم سيه با تو چه مي گفت که دوش

عقل فرياد برآورد و به صحرا زد و رفت

نگاه كن

  در لحظه اي بزرگ به ثبت رسيدي

  در لحظه اي مايل به خنده كه انگار

  گفته باشي : سيب

بعد از گذشت سالها اندوه و دلگيري

حالا سراغ از اين من ِ دلتنگ مي گيري؟؟

حالا که ديگر دستهايم خالي از عشق اند

سرشارم از شرجي ترين شبهاي زنجيري

من خواب ديدم ، خواب باراني که مي آيد

اما تو رفتي و نشد اين خواب تعبيري

باران نيامد ، نه! نيامد، بعد تو هرگز

آن وقت مي پرسي چرا از جان خود سيري؟

بعد از گذشت سالها بي پنجره بودن

حالا براي اين دل تاريک مي ميري

گيرم تمام آسمان را هم به من دادند

پرواز ممکن نيست وقتي که زمين گيري...

من ندانم كه كيم

من فقط مي دانم

  كه تويي

شاه بيت غزل زندگيم

مادر بزرگ !

گم كرده ام در هياهوي شهر

آن نظر بند سبز را

كه در كودكي بسته بودي به بازوي من

در اولين حمله ناگهاني تاتار عشق

خمره دلم

بر ايوان سنگ و سنگ شكست

دستم به دست دوست ماند

پايم به پاي راه رفت

من چشم خورده ام

من تكه تكه از دست رفته ام

در روز روز زندگانيم

5 ساله بودم!

چوب کوچکي برداشتم،

و به اندازه همه 5 سالگي،

دايره اي کشيدم به دور خود

و در آن دايره کوچک،

زنداني شدم!

حالا 23 ساله ام،

و هنوز

زنداني آن دايره!

به من گفت : کجاي ماجرايي ؟

گفتم : شايد پايان ؛ بدم نمي آيد دوباره آغازشوم !

گفت : حرفهايت بوي نيرنگ دارد ...

خنديدم ... خنديد ... پرسيدم : چرا ؟

دوباره خنديد و گفت : شايدم نه !

گفتم: متعجبي ؟

گفت : شايد !

خنديدم ... خنديد ... آهسته رفتم ... اهسته نگاه کرد ...

و هنوز هفت هزار سال است که من مي روم و او نگاه مي کند ...

و من مي خندم و او مي خندد ... وهنوز مي پرسم ...

چرا ؟!

دلتنگی

daftarchesamira — Wed, 07 Mar 2007 07:13:11 GMT

دلم گرفته آسمون، نمی تونم گریه کنم

شکنجه می شم از خودم، نمی تونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها، رو سینه من اومده

آخ داره باورم می شه، خنده به مانیومده

دلم گرفته آسمون، از خودتم خسته ترم

تو روزگار بی کسی، یه عمر که دربه درم

حتی صدای نفسم، می گه که توی قفسم

من واسه آتیش زدنت، یه کوله بار شب بسم

دلم گرفته آسمون، یه کم من و حوصله کن

نگو که از این روزگار، یه خورده کمتر گله کن

من و به بازی می گیرن، عقربه های ساعتم

برگه تقویم می کنه، لحظه به لحظه لعنتم

آهای زمین، یه لحظه تو نفس نزن

نچرخ تا آروم بگیره، یه آدم شکسته تن

آهای زمین، یه لحظه تو نفس نزن

نچرخ تا آروم بگیره، یه آدم شکسته تن

دوستت دارم چون تنهاترين ستاره زندگي مني
دوستت دارم چون تنها ترين مصراع شعر مني
دوستت دارم چون تنها ترين فکر تنهايي مني
دوستت دارم چون زيباترين لخظات زندگي مني
دوستت دارم چون زيباترين روياي خواب مني
دوستت دارم چون زيباترين خاطرات مني
دوستت دارم چون به يک نگاه عشق مني

ولنتاین

daftarchesamira — Wed, 14 Feb 2007 06:25:30 GMT

به من معني عشق روتویاددادی … به من یاددادی که دوست داشتن

چه رنگیه! قصه عشق رو برام خوندي و كلمه دوست داشتن رو برام

معنا كردي…به من درس عشق رو ياد دادي ،هرچندکه من خیلی

شاگرد قوی ای نبودم تمام سختي ها و غصه هاي عشق رو توی

گوشم زمزمه كردي ، و منو عاشق خودت كردي! حالا من معناي

واقعي عشق رو از تو ياد گرفته ام و میخوام به اون چيزايي كه بهم

یاددادی عمل كنم و با عمل كردن به اوناتاقیامت عاشقت بمونم…

عشق براي من خيلي بي معنا بود ، عشق برام زودگذر و پوچ بود

، اما تو با داستاني كه از خودت برام ساختي و خوندي معناي واقعي

عشق رو بهم یاددادی… به تو افتخار ميكنم اي عشق كه به زيبايي

هر چه تموم تر عشق رو برام تعريف كردي… تو با عشق ورزيدن و

ابراز دوست داشتنت نسبت به من منو به حال و هواي ديگه ای بردي

و منو تسليم عشق و دوست داشتن خودت كردي و منم هيچ حرفي در

مقابل اين دوست داشتن و عشق پاكت نزدم و نخواهم زد حتی مقابل

عشق پاكت سجده هم میکنم… حالاراحت میتونم بالای قله های

خوشبختی فریاد بزنم که:

آهاي عاشقا ، من يافتم ! …

اون عشق گمشده اي كه همه به دنبالش بوديم رو من براي خودم پيدا

كردم ، آهاي عاشقا اين عشقي كه من پيدا كردم حتی نمونه ای هم توی دنیا نداره

آهاي عشق من ، تمام عاشقا رو تو سرزمين عشقت جمع ميكنم تا به

عالم بفهمونم که ذره ای از صفای تورو با تمام هستی عوض نمیکنم

ذره ای از مهربونیات رو به عالمی نمیفروشم

دستای گرمت رو با عاشقانه ترین محبتها هم تعویض نمیکنم

من میخوام به همه بگم که تو تک ستاره ی قلب منی

میخوام غرور سنگیمو بشکنم و به همه بگم:

انقدردوستت دارم که به خاطرت تمام عمر صبر کنم

انقدر دوستت دارم که حلقه ی عشقت رو دستم کنم بی اونکه خودت

بدونی انقدر دوستت دارم که بوی پیرهنت رو به هیچ جواهری توی دنیا

عوض نکنم انقدر دوستت دارم که بخوام تو لحظه لحظه و ثانیه به ثانیه ی عمرم

حضور داشته باشی انقدر دوستت دارم که شبها به خاطر دوری از تو گریه کنم

انقدر دوستت دارم که ..........................

اشتباه نکن

تا دنیا دنیاست

تا عمری دارم

تا خون توی رگهام جاریه

قلبم به عشق و به نام تو میزنه

تویی که توی تارو پود وجودم جای داری

برای همیشه عاشق چشمای مهربون و دستای گرمت میمونم

دوستت دارم

همیشه تنها

daftarchesamira — Tue, 30 Jan 2007 14:09:53 GMT

چی بنويسم وقتی چشمام از هجوم گریه خیسه

وقتی هیچ کس نمیتونه گریه هامو بنویسه

چی بنويسم وقتی قلب من تنها مونده

وقتی که به جز یه سایه کسی پیش من نمونده

چی بنويسم وقتی فریاد با سکوت فرقی نداره

وقتی هیچ کس نمیتونه درد عشق بفهمه

چی بگم وقتی زندگي جلوه ای نداره

وقتی فرياد من پیش خدا جایی نداره

وقتی که برای بغضم جز شکستن چاره ای نیست

چی بنويسم وقتی چشمام از هجوم گریه خیسه

چی بنويسم وقتی فریاد با سکوت فرقی نداره

کجایی قلم ؟ کجایی ذوق ؟ کجایی آن ذوق شاعرانه ام ؟!

کجایید‌؟ کجا ؟

یادش به خیر ! سالهای پیش چه راحت قلم حرفهای دلم را چون

مسافرانی که هیچ گاه از پرواز خود عقب نمی مانند به فرودگاه

کاغذهای دفترم می رساند .

ولی این روزها ... این روزها قلم در میان پروازش سقوط می کند ٬

گاهی نقص فنی پیدا می کند

و مرا و استقبال کنندگان حرفهای دلم را (که اگر استقبال کننده ای

باشد ) در فرودگاه کاغذهای دفترم به انتظار می گذارد. نه ! دیگر این

روزها قلم ٬ خلبان ماهری نیست !

کجایی ذوق ؟ کجایی آن ذوق شاعرانه ام ؟!

این روزها دلم چقدر هوس شعر گفتن دارد .

دیگر ای ذوق شاعرانه !چون گذشته مرا در نمی یابی ؟! کجایی تو ؟

در آسمان دل کدام شاعر ٬ تو در حال غوغا به پا کردنی ؟!

و من با وجود گمشده هایم باز هم می نویسم . آنقدر می نویسم تا

آنها را بیابم ! چون ایمان دارم که آنها از لا به لای واژگان من باز هم

متولد می شوند و باز هم با من آشتی می کنند .

و این بار فریاد می زنم : کجایی قلم ؟ کجایی آن ذوق شاعرانه ام؟!

قلم بیا با همدیگه سکوت شب رو بشکونیم

بریم تو اوج واژه ها رو قلب کاغذ بشینیم

امشب هیچ بهانه ای برای بازی با قلم ندارم .میبینید ٬ احساساتم

دیگر بازیگوشی نیمکنند و روزه ی سکوت گرفته اند .

احساساتم کمی خشکیده شده اند٬چند وقتی است که فراموش

شده است که باغبانی باید آنها را آبیاری کند .

دلم برای احساسات شاید پژمرده شده ام میسوزد .

احساساتم از دلتنگی و خشکیدگی لبهایشان سکوت کرده اند.

احساساتم به حرمت علامتهای ناتمام تعجب ذهنم سکوت کرده اند ؛

نه اینبار سکوت علامت رضا نیست٬ سکوت احساسات من علامت

نارضایی است٬ علامت دلخوری است٬علامت اعتراض به دنیای

بی احساسی است که احساسات من را اینگونه کرده است.

احساساتم نفسشان گرفته است٬ در این هوای غروب گرفته ی

دلتنگی طبیبان میگویند « احساساتم تنگی نفس گرفته اند! »

من دلم برای احساساتم میسوزد.

من به خاطر خشکیدگی احساساتم از خودم ٬ قلم ٬ زمین و زمان و

شاید واژگان حرفهای تو گلایه میکنم.

من برای این خشکیدگی احساسات تنها از دل هیچ گله ای نمیکنم !

من دلم میسوزد ...

آهای آهای عاشقی کو؟به دستاش عادت بکنم

یه قلب پاک و ساده که اونو عبادت بکنم

تو این همه مجسمه،روراستی نیست،وفا کمه

نگاه به خنده ها نکن،خنده هاشونم از رو غمه

کنار هم نشستن و فاصله شون هزار دله

به همه میگن که عاشقن،باورش اما مشکله

وقتی که خاموشه لبا،فریاد لبا و تن یه معجزه است

ببین تو این زمونه ،گل بازیچه دست همه اس

آهای آهای عاشقی کو؟یه عاشق راست راسکی

که وعده هاش نباشه مثل همه پوچ والکی

بیاد کنار من باشه،همیشه یاورم باشه،شاید یه روز دوباره ،معنی عشق باورم بشه'

یه نامه دیگه

daftarchesamira — Wed, 06 Dec 2006 08:19:26 GMT

آن لحظه ی شِکوه ی اشک ، آن لحظه ی سقوط برگ

آن لحظه ی بيدار شدن از خواب شيرین دمِ مــــــرگ

آن لحظه ی عريـــــان شدن از هر نوای بی صـــدا

آن لحظــــه ی خـزان عمــــر کيست گريد به حال مــا

در لحظه ی سقوط بـــرگ ،آن لحظه ی اعدام جــان

در هر نفـــــس بينی صــدای ؛ ديگر نمانی بين مـــان

آن لحظه که حتی مرثيـه ســـودای آخــــر می زنـد

در شـوق رهايی از اجــــل بـر هر دری سر می زنـد

در ساعت رؤيت مرگ ، در هر گريزاز هر محـل

بی خود نده خود را عذاب ، نيست راهِ فراری از اجل

در آن دمِ آخر شدن ، دست ياری خواهی گشــــــود

اما نخواهد شد کمک، پس مال و فرزندان را چه بود

نه کس تو را ياری کند ، نه ابر تو را زاری کنـــــد

آن ناجــــیِ منــــحوس شوم آوای مــرگ جاری کــنـد

فرجـــام کــــار پايـان بـوَد ، از بــدو پيدايـــــش مـــا

تشکيل يک نـطفه از جنون جز نيستی نبود در انتها

سلام به تو که هرگز نفهميدم دوستت داشتم ، عاشقت بودم ، می پرستيدمت ويا ...

شاید اين آخرين نامه اي است که برايت می نويسم و شايد هم آخرين نامه ای باشد که می نويسم .

نمی دانم چرا ولی باز هم همون سکوت هميشگی جلوی دريای حرفهام رو گرفته ، يادت که هست ؟؟؟

همون سکوتی که از اون بيزار بودی و من به اون ادامه می دادم و هنوز هم .......

نمی دونم از کجا شروع شد ولی می دونم که من شروع نکردم

اين بازی رو می گم ... بازی موش و گربه ... من به دنباله تو و تو فراری از من .... من عاشق

تو و تو متنفر از من ...

گفتم عشق ياد ادعا های پوچ تو افتادم ... ياد دروغهات ...

يادته اون روزای اول ازم پرسيدی اگه يه وقت دل من يه جا ديگه پر بکشه تو چی کار می کنی و

من چه جوابی بهت دادم ؟؟؟

يادته گفتم فقط بهت نگاه می کنم و به حالت تأسف می خورم ....؟؟؟

الان هم همون روز رسيده فقط با اين تفاوت که ديگه برای ثانيه ای هم نمی خوام به چشمات نگاه

کنم چون قدرت رو به رو شدن با واقعيتی تلخ رو ندارم ، حالا به حال خودم دارم تأسف می خورم

که چه طور فريب دروغ های ساده و قشنگ تو رو خوردم ........

نه ... نه ....اين ديگه تمام آرزوم نيست .... يعنی ديگه چنين آرزويی ندارم ........

ديگه خواهش ديدن تو جايی تو آرزوهای من نداره و نخواهد داشت ...

روزي که دستانم پيش دلت بود گرو

دستان مرا سخت فشردي که نرو

روزي که دلت جاي دگر مايل شد

کفشانم را جفت نمودي که برو ...

و منم دارم می رم نمی دونم کجا ولی دارم می رم

دارم می رم که ديگه در و ديوار اين قفس تو رو يادم نياره ... می رم و ديگه هيچ وقت پشت سرم

رو هم نگاه نمی کنم .... مطمئن باش

کم کم دارم بوی انتها رو حس می کنم ، حتي كلمات هم دگر از نوشتن عاجزند! بزار با اين

شعرهایی که به اصطلاح عاشقانه هایی را گرفته بودم و تو هم دوستش داشتی خط خطی های

قبلمو تموم کنم دقيقاً مثل رابطه عاشقانه ی ما که تو تمومش کردی …

تو به رسم بی وفــا ها ، دلمو شکستی راحــت

ولی من نفرین نکردم ، واستم دعــا مــی کردم

تنها بودم و من امّا ، تـو رو تنهـا نمـی ذاشتم

من غرورمو شکستم ، تو دلم رو می شکونــدی

تو دلم زار میزدم من ، ولی اشکامــو ندیــدی

اولش با مهربونیت ، دلمـــو به چنـــگ اُوردی

امّا وقتی که می رفتی دلو با خـــودت نبـردی

رفتی و تنهام گذاشتی ، اولش گریه کار من شـد

توی این قسمت بازی غصه تنها یار من شـــد

روزگار صفحش ورق خُرد ، اومده اون روی سکـه

قسمت دوم بازی : تـو شـــدی همـدم غصــه

حالا که همه گذاشتن تـو رو تنها تـــوی قصـه

اومدی سراغ من باز ، ولی این دفعه با گریـــه

امّا من دیگه نه اونم که واست دعـا بـخـونـــم

واسه قلـب تـو بسوزم ، پــای عشق تو بمونم

دیگه واژه ای نمونده ، واسه از تو شعر سـرودن

دیگه هیچ دلی نمونده ، واسه بخشش و گذشتن

دیگه دیره واسه گریـه ، اومــده آخــر بـــازی

من بــرنده شدم و تو مثل یک بـازنـده باختی

زندگی

daftarchesamira — Thu, 16 Nov 2006 13:50:38 GMT

^{آن که می گوید دوستت دارم}

^{خیناگر غمگینی ست}

^{که آوازش را از دست داده است}

^{ای کاش عشق را}

^{زبان سخن بود.}

^{هزار کاکلی شاد}

^{در چشمان توست}

^{هزار قناری خاموش}

^{در گلوی من}

^{عشق را}

^{ای کاش زبان سخن بود.}

^{آن که می گوید دوستت دارم}

^{دل اندوهگین شبی ست}

^{که مهتابش را می جوید}

^{ای کاش عشق را}

^{زبان سخن بود.}

^{هزار آفتاب خندان در خرام توست}

^{هزار ستاره گریان}

^{در تمنای من}

^{عشق را}

^{ای کاش زبان سخن بود.}

^{« احمد شاملو »}

^{فرصتی نمانده پاهایم خسته است . باید رفت باید رها شد از حصار تنهایی و این جسارت}

^{مرده ... نمی دانم چگونه...چراها در مقابل دیدگانم ریلی به امتداد تمام زندگی ساخته اند...}

^{شبانه آرزوهایم را در ژرف ترین نقطه کابوس زده ام دفن می کنم .... و بابقچه خاکستری}

^{خاطراتم راهی شهر رویایی خیال می شوم و از جاده های پر از ابهام و تردیدی که تو برایم}

^{درست کردی می گذرم و چشم به راهی می بندم که هیچ امیدی به پایانش نیست.....}

^{گام های لرزانم سکوت سردم را می شکند .... و من در برهوت تنهایی خویش به شمارش}

^{گام هایم می پردازم . گام هایی که ارمغانی جز نرسیدن ندارند ......}

^{دیگر به خلوت لحظه های عاشقانه قدم نمی گذارم ، دیگر آمدنت در خیالم آنقدر گنگ است}

که نمی بینمت ، سنگینی نگاهت را مدتهاست که حس نکرده ام ، من مبهوت مانده ام که

چگونه این همه زمان را صبورانه گذرانده ام ؟

وقتی رسیدی و به کلبه ی دلم پا گذاشتی در باورم نمی گنجیدروزی

تو را درخلوتم بپذیرم... بیگانه ای بودی هم قفس شده با من... برای

خود عالمی داشتی دورترازستاره های دوردست... درسرزمینی که

به روح من راهی نداشت... وناگهان ترادرروح خود احساس کردم ...

در هرکلامت صدای لغزیدن بهارروی تن یخ زده ی دشت زمستانی

شنیده می شد...تو بهارم شدی...بهار با تو جان گرفت ... تابستان

با بودن تو هست شد ... پاییزچشمان هفت رنگش را از تو گرفت و

زمستان نجابت کوهستانهای پر برفش را... تو برایم فرشته ـ عشق

شدی ولی تو خیانت کردی و رفتی... تو قلبم را خرد کردی ووجودم

را سوزاندی ...

که باید دل بست ؟ به که شاید دل بست ؟ سینه ها جای محبت همه از کینه پر است . هیچ کس نیست که فریاد پر از مهر تو را گرم پاسخ گوید . نیست یک تن که در این راه غم آلوده قدمی را به محبت پوید . خط پیشانی هر جمع خط تنهایی است ٬ خنده ها میشکفد بر لب ها تا که اشکی شکفد بر سر مژگان کسی . از وفا نام مبر آنکه وفا خواست کجاست ؟ سخن از عشق مگو ٬ عشق کجاست ؟ دوست کجاست ؟ گل اگر در دل باغ بر تو لبخند زند بنگرش لیک مبوی ٬ دست گرمی که از عشق بفشارد دستت را به همه عمر مخواه ٬ در دل چاه گر سر کنی یا از سر غم آه کنی ٬ خنده ها بر غم تو دختر مهتاب کند . درد خود را در دل چاه مگو ٬ چاه با من و تو هم بیگانه است

گريه كنم يا نكنم آخر ماجرا رسيد

گريه كنم يا نكنم قصه به انتها رسيد

به خاطر تو

daftarchesamira — Mon, 30 Oct 2006 06:38:15 GMT

گفته بودند : بشکن !

اما اعتنایی نکرده بودم ....

لرزش صدایت ، گلایه هایت ، حرفهای نگفته ات ...

تکانم داد !

گفتم : دیگر رفیق نیست !

اما اینبار حرفه دلم بـا حرفه زبانم یکی نبود !

به خاطره تــــو !

به حرمت تمام روزها و شب های یادگاریمان ، به حرمت واژه رفیق ، به حرمت حرفهایت .....!

گفتی : بشکن !

بـاشد رفـیـق !

این بار غــرورم را بـا تمام غــرور خودم ، خــرد می کنم ..

و می گویم مــن ســربــزیــرتــریــنم

برای تو می گویم

اين ترانه رو برات ميخونم

اين ترانه رو بگير بازش كن

مثل معشوقه هاي قديم

دستهاي منو نوازش كن

اين ترانه شروع يه حسه

مثل يه جعبه ي شگفت انگيز

تو از اون تو يه عشق پيدا كن

يا يه حسه دروغيه نا چيز

اين ترانه سه بعد داره سه حرف

تو كدومو ميخواي بگو كي بود

كي ميخوست كه عاشقت باشه؟

اون فقط يه جسم خاكي بود

اين ترانه سه ضلع داره سه حرف

ما ميتونيم دو ضلع اون باشيم

مامی تونیم در کنار هم باشیم

ما می تونیم عاشق هم با شيم

اي كه دستات سهمه دستامه

نميخوام مال كسي باشه

من نميخوام كه بعد اين احساس

عشقمون مثلثي باشه

منو پشت مثلثا گم كن

واسه اينكه تو خاطرتم باشی

اين ترانه رو تجسم كن

واسه اینکه تو مال من باشی

درود

daftarchesamira — Mon, 23 Oct 2006 07:27:27 GMT

درود بر روزگاری که بی هیچ سلام و سوالی بر سادگی من خیمه گاهی ساختی پر از بوی درود!

پر درد غریبی. درود بر خنجری که بر دلم نشاندی و زخمی زدی به عمق عشقی که برایت

از آن سایبان آرامش ساختم بی هیچ خواهشی . درود بر کاشانه ای که از آن ویرانه ای

ساختی و من آن را سرایی دیدم پر از نگاه پاک با تو بودن و همیشه ماندن . کجا رفتی آرامش

سنگین نبض خیانت کجا رفتی؟ هیچ گاه ندانستی چرا به جای آن همه درود بی پاسخ بر تو

امروز نغمه ام بدرود است و بس .

آن همه رویای محال که برایم ساختی پر بود از سرمای خیال . با تو بودن محالی

بود و بس. از همان روز که تو رفتی گیجگاه لحظه ها هر طپشش حسرت است و باز هرم

نفسهای بی همدم.چرا ؟ چرا دردهایم را ندیدی ؟ مگر روزی که به جای دیوار های سپید

کاشانه ات تنها جای انگشتانی یخ بسته و خالی از عشق را بر کنگره سیاه لحظه هایت دیدم

باز هم نگفتم درود؟

مگر وقتی به جای آن همه دریای مرهمی که از چشمان رویاییت برایم ساختی تنها ساحل

غمش را به من هدیه دادی نگفتم درود ؟ امروز چراو به چه جرم محکوم به فراقت هستم؟

آیا آوای تک یاخته های قلب پر دردم را از نگاهم نمیخوانی؟بی تو از دست میروم ولی

میروم میروم تا تو چتر آرزوهایت را بر حریمی دگر بگشایی شاید شاید که اینبار وفادارت

جفایت نبیند

بوی هوس را از تک یاخته های تن نابالغ شکوفه های گیلاس میشنوم . بوی یاس ‌و شمیم

سپیده و روزمرگی و شبانگی همیشگی و بدینسان قصلها میگذرند بی هیچ جنبشی.

از پشت قله های رفیع شکستگی نمیتوان ثانیه های بودن را باور کرد وقتی هر لحظه

از شبها و روزهای درهم و سیاهم بوی تعفن سبزینه گذشتن میدهد بی آنکه حتی برای

یک دم زیسته باشم بی حسرت و بی حس مرگ .

آرزوها را به دست زورقی دادم که در میانه راه در پی چشمانی وحشی مقصود را گم کرد

و بهار آرزوهایم بوی خزان و مرگ سیاه رویا گرفت . موجها صخره های انتظار را میشکست

بی آنکه در پس آنهمه تلاطم در هوای رویاهایم پرنده ای پر باز کند و تن به آسمان عشق دهد

تا باور کنم پس از آنهمه اندوه سهم من وصالیست عاشقانه.

سلولهای نفرین را در دفینه قلب ترک خورده ام دفن کردم تا مباد آه سینه سوزم جغد شوم

ناکامی را به آسمان خوشبختیت پرواز دهد .

عاشقانه ها را از بر کردم و تو را گم کردم . جرقه های تاریکی را در پس چشمان بیتابت

میدیدم بدون آنکه حتی یک لحظه به شفافیت صداقت عشق شک کنم .

وفا نیست مرگ است وقتی تمامی لحظاتم پس از آنهمه سؤال و شاید و اما در پس خود بینی

هزار توی دستانت هر لحظه شاهد فروریختگیم بود بی آنکه حتی حس کنی تویی بانی تمامی

آزارم تمامی حسرت و اندوه و آرزوهای محالم .

من و تو تمامی ثانیه های از هم پاشیدن کلبه خوشبختی را میدیدیم و میشنیدیم و من به

هوای چشمان رویای عشقت و تو در هوای غروری لجام گسیخته چشمانمان را رو به

تمام این وحشیانه ها بستیم . زمانی به خود آمدیم که نفسهای آخر را زیر آوار آنهمه سیاهی

بسان تندیس شوم گسستن در دفتر آرزوهایمان حک میکردیم بی هیچ نرمشی و گذشتی.

من بی تو در ترانه ظلمت روانه هجوم خستگیها و تنهایی های مدام شدم . سرچشمه عشقم

آن نیاز فروریخته در فرهیختگی احساس در فراسوی بغض دستان شراره های مهرم پوسید

و من به مرگ بی تو تن دادم تا بدانم و فریاد زنم عاشقانه میمیرم

تو کجایی تا ببینی لحظه هام بی تومیمیرن

نم نم چشمام چه ساده بارونو از سر میگیرن

کوله بارم خستگی بود اینو تو خوب میدونستی

گفتی تا ابد میمونی اما افسوس نتونستی

به خدا داشتم میرفتم خیلی پیش از رفتن تو

تو بودی گفتی بمونم توی قاب هوس تو

حالا حتی یاد مهرت زده قلبمو شکسته

عشق به اون روزهای رفته پر پروازمو بسته

کاشکی چشماتو نداشتم هرم داغ دستای تو

دل من تنها میمونه بی عبور نفس تو

من چه ساده چه خیالی دلمو بهت سپردم

میدونستی نمیمونی پس چرا خواستی بمونم؟

چرا اشکامو ندیدی ندیدی دارم میمیرم

مگه تو نگفته بودی من دوباره جون بگیرم ؟

دیگه تو نیستی ببینی غم واسم شده عبادت

میدونم بی تو میمیرم اما خوب سفر سلامت

نفسم بی تو میگیره من بازم تنها میمونم

اما برنگرد دوباره نمیخوام با تو بمونم

دل من

daftarchesamira — Tue, 17 Oct 2006 10:32:42 GMT

آن شب سقوط کرد همين جا کنار من

از آسمان ستاره ي دنباله دار من

من مات مانده بودم و حرفي نميزدم

تنها صداي باد و فقط زار زار من

اصلاًٍ چرا ستاره ي تابنده اي چنين

يک بار هم رصد نشده در مدار من

وقتي سوال کرد خدا ازخودش چرا

افتاده است روي زمين شاهکار من

آن وقت آن ستاره ي روشن پريد و رفت

ديدم که شعله ور شده دار و ندار من

گفتم که اي ستاره زيبا کجا کجا؟

بعد از سالها خزان انتظار من

اما ستاره هيچ صدايي نمي شنيد

تنها صداي باد و ففط زار زار من

پيچيده بود شعر خدا در گلوي باد

غمگين ترين ترانه ي پروردگار من

حسي غريب وزن غزل را گرفته بود

تاثير شوم فاصله بر ساختار من

يا من هزار بار نوازنده تر شدم

يا دست برده است کسي در سه تار من

يک شب سقوط کرد و شبي ناپديد شد

در کهکشان ستاره دنباله دار من

وقت رفتن رسيده

ولي رفتني که برگشتن آن نزديک است

يک کمي خنده واسه روزاي باروني دارم

که مي خوام توي جيبم نزديک قلبم بذارم

يه بغل خاطره از تو توي کوله بارمه

يک کمي اشک و گلايه لاي دستمال پيچيدم

وقتي دلم تنگ تو شد

غم تو  توشه ي راهمه

دست خالي به خانه خدا رفتم

خدا هم دستهاي خاليم را

با دستهاي تو پر كرد

يک بار خواب ديدن تو به تمام عمر مي ارزد

پس نگو روياي دور

فكر ميكردم آنقدر از نگاهم بيزار شده اي

  كه دور دور رفته اي

اما دور شده بودي تا پا به پا شدنت را نبينم

و اشكهاي خداحافظي را

براي رسيدن به تو

پا پيش گذاشتم

خودم را قسمت كردم

تو را سهم تمام روياهايم كردم

انصاف نبود

تو كه ميدانستي با چه اشتياقي

خودم را قسمت ميكنم

پس چرا

زودتر از تكه تكه شدنم

جوابم نكردي

براي خداحافظي

خيلي    خيلي دير

هــــوا آفتـــــابي سـت

مرا زير چتــر خود ببر

فقط زير چتـــر تـو

باران مي بارد !

به چشمي نگاه نکن اگه دروغ خواهي گفت

به کسي سلام نده اگه خداحافظي در پيش است

دست کسي را نگير اگه رها خواهي کرد

به کسي نگو دوستت دارم

اگه ديگري در فکرت است ...

کاش رها ميدشم از کاش ها....کاش...

بايد رفت....

بايد حصارها را در هم کوبيد...

بايد ....بايد ها را انکار کرد...

بايد واژها را

مانند اشکهايم رها کنم

بايد زندگي کنم...

بايد..براي بايد ها باشم....

قلبم از بايد ها تير ميکشد....واژها از بايد ها خسته اند.....دلم ميخواهد بروم...

بروم جايي که دريايش..هميشه آرم است..

واژه اش...

واژه ي آسمان است...

مهتابش هميشه نوراني....

جايي که انتهاي قلبم آنجاست..

جايي که واژه نداند کجاست...

فقط ميخواهم بروم.....

دلـم ميخواهم.....ب ـ ر ـ و ـ م !!

اينبار:

رفتن

از آن تو

و ماندن براي من

کاش سهم تو هم: مان...

نه اين کلمه هيچ گاه نبايد کامل مي شد

محکوم بود به حرام

و لبانم نجاستش را به ترسيم نتوانست

دور روياهايم ديوار مي کشم قبول ؟

اما قول نمي دهم که اگر روزي در نگاهت گم شدم

دوباره دلم نلرزد و در آوار ديوارها نميرم ...

کاش شهامت اعتراف

زير شلاق چشمانم را داشتي

مرداب تنها بود و من تنها تر

مرداب آرام بود و من هم در آرامش به او نظاره ميکردم

مرداب ساکت بود و مرا نيز سکوت فراگرفته بود

مرداب را دوست دارم

او بزرگ است

آرام است

ولي غمگين

و دل پر دردي دارد

حتي تکان هم نمي خورد

که اگر تکان بخورد

وآرامشش به هم بخورد

ديگر مرداب نيست!

با همه اينها

ناگهان از او بدم آمد

متنفر شدم

چون از بي تحرکي و بي تعصبي

او را لجن فرا گرفته...

مرداب تنها بود و من تنها تر

يادتان باشد

مرداب نمانيد...

من سراپا بغضم
هيچکس را فراموش نکردم اما
خود فراموش شدم
ناله هايم تلخ است
بغض تنهايي من را تو نخواهي فهميد ....
تو نخواهي فهميد