تبليغاتX
دفترچه تنهایی
یادداشت های دلتنگی

 

باز هم عيد آمد

و من و تو تنها

در غبار گرفته ترين تاقچه تاريخ

همچنان دل به صداي خاموشي بسته ايم

بلکه رهگذري

پارچه نمناکي بر  شيشه غبار گرفته دلمان بکشد

تا

 رو در رو و چشم در چشم

شايد...

حتي با قلب نيمه شکسته

 به هم عشق ورزيديم

(علي)

خواب و خيال

نازنين آمد و دستي به دل ما زد و رفت

پرده ي خلوت اين غمکده بالا زد و رفت

کنج تنهايي ما را به خيالي خوش کرد

خواب خورشيد به چشم شب يلدا زد و رفت

درد بي عشقي ما ديد و دريغش آمد

آتش شوق درين جان شکيبا زد و رفت

خرمن سوخته ي ما به چه کارش مي خورد

که چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت

رفت و از گريه ي توفاني ام انديشه نکرد

چه دلي داشت خدايا که به دريا زد و رفت

 بود ايا که ز ديوانه ي خود ياد کند

آن که زنجير به پاي دل شيدا زد و رفت

سايه آن چشم سيه با تو چه مي گفت که دوش

عقل فرياد برآورد و به صحرا زد و رفت

نگاه كن


  
در لحظه اي بزرگ به ثبت رسيدي


  
در لحظه اي مايل به خنده كه انگار


  گفته باشي : سيب

 

بعد از گذشت سالها اندوه و دلگيري

حالا سراغ از اين من ِ دلتنگ مي گيري؟؟

حالا که ديگر دستهايم خالي از عشق اند

سرشارم از شرجي ترين شبهاي زنجيري

من خواب ديدم ، خواب باراني که مي آيد

اما تو رفتي و نشد اين خواب تعبيري

باران نيامد ، نه! نيامد، بعد تو هرگز

آن وقت مي پرسي چرا از جان خود سيري؟

بعد از گذشت سالها بي پنجره بودن

حالا براي اين دل تاريک مي ميري

گيرم تمام آسمان را هم به من دادند

پرواز ممکن نيست وقتي که زمين گيري...

من ندانم كه كيم

 من فقط مي دانم

  كه تويي

 شاه بيت غزل زندگيم

 

مادر بزرگ !

گم كرده ام در هياهوي شهر

آن نظر بند سبز را

كه در كودكي بسته بودي به بازوي من

در اولين حمله ناگهاني تاتار عشق

خمره دلم

بر ايوان سنگ و سنگ شكست

دستم به دست دوست ماند

پايم به پاي راه رفت

من چشم خورده ام

من تكه تكه از دست رفته ام

در روز روز زندگانيم

 

5 ساله بودم!

 چوب کوچکي برداشتم،

 و به اندازه همه 5 سالگي،

دايره اي کشيدم به دور خود

 و در آن دايره کوچک،

 زنداني شدم!

حالا 23 ساله ام،

 و هنوز

 زنداني آن دايره!

 

به من گفت : کجاي ماجرايي ؟

گفتم : شايد پايان ؛ بدم نمي آيد دوباره آغازشوم !

گفت : حرفهايت بوي نيرنگ دارد ...

خنديدم ... خنديد ... پرسيدم : چرا ؟

دوباره خنديد و گفت : شايدم نه !

گفتم: متعجبي ؟

گفت : شايد !

خنديدم ... خنديد ... آهسته رفتم ... اهسته نگاه کرد ...

و هنوز هفت هزار سال است که من مي روم و او نگاه مي کند ...

و من مي خندم و او مي خندد ... وهنوز مي پرسم ...

چرا ؟!

+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم اسفند 1385ساعت 4:3 بعد از ظهر  توسط تنها ولی عاشق | 

 

 

دلم گرفته آسمون، نمی تونم گریه کنم
                        

                        شکنجه می شم از خودم، نمی تونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها، رو سینه من اومده
                               

                             آخ داره باورم می شه، خنده به مانیومده

دلم گرفته آسمون، از خودتم خسته ترم
                             

                            تو روزگار بی کسی، یه عمر که دربه درم

حتی صدای نفسم، می گه که توی قفسم
                         

                         من واسه آتیش زدنت، یه کوله بار شب بسم

دلم گرفته آسمون، یه کم من و حوصله کن
                         

                       نگو که از این روزگار، یه خورده کمتر گله کن

من و به بازی می گیرن، عقربه های ساعتم
                                

                              برگه تقویم می کنه، لحظه به لحظه لعنتم

آهای زمین، یه لحظه تو نفس نزن
                                

                               نچرخ تا آروم بگیره، یه آدم شکسته تن

آهای زمین، یه لحظه تو نفس نزن
                              

                              نچرخ تا آروم بگیره، یه آدم شکسته تن

دوستت دارم چون تنهاترين ستاره زندگي مني
دوستت دارم چون تنها ترين مصراع شعر مني
دوستت دارم چون تنها ترين فکر تنهايي مني
دوستت دارم چون زيباترين لخظات زندگي مني
دوستت دارم چون زيباترين روياي خواب مني
دوستت دارم چون زيباترين خاطرات مني
دوستت دارم چون به يک نگاه عشق مني

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم اسفند 1385ساعت 10:43 قبل از ظهر  توسط تنها ولی عاشق |