^{آن که می گوید دوستت دارم}

^{خیناگر غمگینی ست}

^{که آوازش را از دست داده است}

^{ای کاش عشق را}

^{زبان سخن بود.}

^{هزار کاکلی شاد}

^{در چشمان توست}

^{هزار قناری خاموش}

^{در گلوی من}

 ^{عشق را}

^{ای کاش زبان سخن بود.}

^{آن که می گوید دوستت دارم}

^{دل اندوهگین شبی ست}

^{که مهتابش را می جوید}

^{ای کاش عشق را}

  ^{زبان سخن بود.}

^{هزار آفتاب خندان در خرام توست}

^{هزار ستاره گریان}

^{در تمنای من}

        ^{عشق را}

              ^{ای کاش زبان سخن بود.}

 ^{« احمد شاملو »}

^{فرصتی نمانده پاهایم خسته است . باید رفت باید رها شد از حصار تنهایی و این جسارت}

^{مرده ... نمی دانم چگونه...چراها در مقابل دیدگانم ریلی به امتداد تمام زندگی ساخته اند...}

^{شبانه آرزوهایم را در ژرف ترین نقطه کابوس زده ام دفن می کنم .... و بابقچه خاکستری}   

^{خاطراتم راهی شهر رویایی خیال می شوم و از جاده های پر از ابهام و تردیدی که تو برایم}  

 ^{درست کردی می گذرم و چشم به راهی می بندم که هیچ امیدی به پایانش نیست.....}

^{گام های لرزانم سکوت سردم را می شکند .... و من در برهوت تنهایی خویش به شمارش}

^{گام هایم  می پردازم . گام هایی که ارمغانی جز نرسیدن ندارند ......}

^{دیگر به خلوت لحظه های عاشقانه قدم نمی گذارم ، دیگر آمدنت در خیالم آنقدر گنگ است}

گفته بودند : بشکن !

اما اعتنایی نکرده بودم ....

لرزش صدایت ، گلایه هایت ، حرفهای نگفته ات ...

تکانم داد !

گفتم : دیگر رفیق نیست !

اما اینبار حرفه دلم بـا حرفه زبانم یکی نبود !

به خاطره تــــو !

به حرمت تمام روزها و شب های یادگاریمان ، به حرمت واژه رفیق ، به حرمت حرفهایت .....!

گفتی : بشکن !

بـاشد رفـیـق !

این بار غــرورم را بـا تمام غــرور خودم ،  خــرد می کنم ..

و می گویم مــن   ســربــزیــرتــریــنم

برای تو  می گویم

درود بر روزگاری که بی هیچ سلام و سوالی بر سادگی من خیمه گاهی ساختی پر از بوی درود!

پر درد غریبی. درود بر خنجری که بر دلم نشاندی و زخمی زدی به عمق عشقی که برایت

از آن سایبان آرامش ساختم بی هیچ خواهشی . درود بر کاشانه ای که از آن ویرانه ای

ساختی و من آن را سرایی دیدم پر  از نگاه پاک با تو بودن و همیشه ماندن . کجا رفتی آرامش

سنگین نبض خیانت کجا رفتی؟ هیچ گاه ندانستی چرا به جای آن همه درود بی پاسخ بر تو

امروز نغمه ام بدرود است و بس .

آن همه رویای محال که برایم ساختی پر بود از سرمای خیال . با تو بودن محالی