بهار عاشق بود و زمين معشوق ، عشقبي تابي مي آورد و بهار بي تاب بود . زمين اما آرام و سنگين و صبور. زمين هر روز رازي از عشق به بهار مي گفت : 

ــ  اين راز را با هيچ کس در ميان نگذار . نه با نسيم نه با پرنده نه با درخت . راز ها را که بر ملا کني بر باد مي رود و راز بر باد رفته ، رسوايي است.

هر دانه رازي بود و هر جوانه رازي . هر قطره باران و هر دانه برف رازي. و راز ها بي قرار بر ملا شدن بودند و بهار بي قرار بر ملا کردن. رمين اما مي گفت:

ــ هيچ مگو ، که خموشي رمز عاشقي است و عاشقي سينه اي فراخ مي خواهد . به فراخي عشق.

زمين مي گفت : دم بر نياور آن قدر تا اين سنگ سياه الماس شود و اين خاک تلخ شکوفه کند.

زمين مي گفت: ... 

زمستان سرد ، زمستان سوز ، زمستان سنگين و سالخورده و سخت . و بهار در همه ي زمستان صبوري آموخت و صبر و سکوت. و چه روز ها گذشت و چه هفته ها و چه ماه ها . چه ثانيه ها ، سرد و چه ساعت ها ، سخت . بي آنکه کسي از بهار بگويد و بيآنکه کسي از بهار بداند. راز ها در دل بهار باليدند و بار ور شدند و بالا آمدند ، و بهار چنان پر شد و چنان لبريز که پوستش ترک بر داشت و قلبش هزار پاره شد .زمين مي گفت:

ــ عاشقي اين است که از شدت سرشلري سر ريز شوي و از شدت شوق هزار پاره . عشق آتش است و دل آتشگاه . اما آشقي آن وقتي است که دل آتشفشان شود.

زمين مي گفت: راز هاي کوچک و عاشقي هاي نا چيز را ارزش آن نيست که افشا شود. راز بايد عظيم باشد و عاشقي مهيب . و پرده از عاشقي آن زمان بايد برداشت که جهان حيرت کند .

و بهار پرده ازعشق برداشت . آن هنگام که ارزش عظيم گشت و عشقش مهيب و جهان حيرت کرد.

باز هم عيد آمد

 به هم عشق ورزيديم

(علي)

دلم گرفته آسمون، نمی تونم گریه کنم
                        

                        شکنجه می شم از خودم، نمی تونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها، رو سینه من اومده
                               

                             آخ داره باورم می شه، خنده به مانیومده

دلم گرفته آسمون، از خودتم خسته ترم
                             

                            تو روزگار بی کسی، یه عمر که دربه درم

حتی صدای نفسم، می گه که توی قفسم
                         

                         من واسه آتیش زدنت، یه کوله بار شب بسم

دلم گرفته آسمون، یه کم من و حوصله کن
                         

                       نگو که از این روزگار، یه خورده کمتر گله کن

من و به بازی می گیرن، عقربه های ساعتم
                                

                              برگه تقویم می کنه، لحظه به لحظه لعنتم

آهای زمین، یه لحظه تو نفس نزن
                                

                               نچرخ تا آروم بگیره، یه آدم شکسته تن

آهای زمین، یه لحظه تو نفس نزن
                              

                              نچرخ تا آروم بگیره، یه آدم شکسته تن

به من  معني عشق روتویاددادی … به من یاددادی که دوست داشتن

 چه رنگیه! قصه عشق رو برام خوندي و كلمه دوست داشتن رو برام

 معنا كردي…به من درس عشق رو ياد دادي ،هرچندکه من خیلی

شاگرد قوی ای نبودم تمام سختي ها و غصه هاي عشق رو توی

گوشم زمزمه كردي ، و منو عاشق خودت كردي! حالا من معناي

واقعي عشق رو از تو ياد گرفته ام و میخوام به اون چيزايي كه بهم

 یاددادی عمل كنم و با عمل كردن به اوناتاقیامت عاشقت بمونم…

عشق براي من خيلي بي معنا بود ، عشق برام زودگذر و پوچ بود

، اما تو با داستاني كه از خودت برام ساختي و خوندي معناي واقعي

عشق رو بهم یاددادی… به تو افتخار ميكنم اي عشق كه به زيبايي

هر چه تموم تر عشق رو برام تعريف كردي… تو با عشق ورزيدن و

 ابراز دوست داشتنت نسبت به من منو به حال و هواي ديگه ای بردي

 و منو تسليم عشق و دوست داشتن خودت كردي و منم هيچ حرفي در

 مقابل اين دوست داشتن و عشق پاكت نزدم و نخواهم زد حتی مقابل

عشق پاكت سجده هم میکنم… حالاراحت میتونم بالای قله های

  خوشبختی فریاد بزنم که:

آهاي عاشقا ، من يافتم !  …

اون عشق گمشده اي كه همه به دنبالش بوديم رو من براي خودم پيدا

 كردم  ، آهاي عاشقا اين عشقي كه من پيدا كردم حتی نمونه ای هم توی دنیا نداره

 آهاي عشق من ، تمام عاشقا رو تو سرزمين عشقت جمع ميكنم تا به

عالم بفهمونم که ذره ای از صفای تورو با تمام هستی عوض نمیکنم

 ذره ای از مهربونیات رو به عالمی نمیفروشم

 دستای گرمت رو با عاشقانه ترین محبتها هم تعویض نمیکنم

 من میخوام به همه بگم که تو تک ستاره ی قلب منی

 میخوام غرور سنگیمو بشکنم و به همه بگم:

 انقدردوستت دارم که به خاطرت تمام عمر صبر کنم

 انقدر دوستت دارم که حلقه ی عشقت رو دستم کنم بی اونکه خودت

 بدونی انقدر دوستت دارم که بوی پیرهنت رو به هیچ جواهری توی دنیا

عوض نکنم انقدر دوستت دارم که بخوام تو لحظه لحظه و ثانیه به ثانیه  ی عمرم

حضور داشته باشی انقدر دوستت دارم که شبها به خاطر دوری از تو گریه کنم

انقدر دوستت دارم که ..........................

 اشتباه نکن

تا دنیا دنیاست

تا عمری دارم

تا خون توی رگهام جاریه

قلبم به عشق و به نام تو میزنه

تویی که توی تارو پود وجودم جای داری

 برای همیشه عاشق چشمای مهربون و دستای گرمت میمونم

دوستت دارم

چی بنويسم وقتی چشمام از هجوم گریه خیسه

وقتی هیچ کس نمیتونه گریه هامو بنویسه

چی بنويسم وقتی قلب من تنها مونده

وقتی هیچ کس نمیتونه درد عشق بفهمه

آن لحظه ی شِکوه ی اشک ، آن لحظه ی سقوط برگ   

آن لحظه ی بيدار شدن از خواب شيرین دمِ مــــــرگ

آن لحظه ی عريـــــان شدن از هر نوای بی صـــدا   

آن لحظــــه ی خـزان عمــــر کيست گريد به حال مــا

در لحظه ی سقوط بـــرگ ،آن لحظه ی اعدام جــان   

در هر نفـــــس بينی صــدای ؛ ديگر نمانی بين مـــان

آن لحظه که حتی مرثيـه ســـودای آخــــر می زنـد   

در شـوق رهايی از اجــــل بـر هر دری سر می زنـد

در ساعت رؤيت مرگ ، در هر گريزاز هر محـل  

بی خود نده خود را عذاب ، نيست راهِ فراری از اجل

در آن دمِ آخر شدن ، دست ياری خواهی  گشــــــود  

اما نخواهد شد کمک، پس مال و فرزندان را چه بود

نه کس تو را ياری کند ، نه ابر تو را زاری  کنـــــد  

آن ناجــــیِ منــــحوس شوم آوای مــرگ جاری کــنـد

فرجـــام کــــار پايـان بـوَد ، از بــدو پيدايـــــش مـــا   

تشکيل يک نـطفه از جنون جز نيستی نبود در انتها

سلام به تو که هرگز نفهميدم دوستت داشتم ، عاشقت بودم ، می پرستيدمت ويا ...

شاید اين آخرين نامه اي است که برايت می نويسم و شايد هم آخرين نامه ای باشد که می نويسم .

نمی دانم چرا ولی باز هم همون سکوت هميشگی جلوی دريای حرفهام رو گرفته ، يادت که هست ؟؟؟

همون سکوتی که از اون بيزار بودی و من به اون ادامه می دادم و هنوز هم .......

نمی دونم از کجا شروع شد ولی می دونم که من شروع نکردم

اين بازی رو می گم ... بازی موش و گربه ... من به دنباله تو و تو فراری از من .... من عاشق

 تو و تو متنفر از من ...

گفتم عشق ياد ادعا های پوچ تو افتادم ... ياد دروغهات ...

يادته اون روزای اول ازم پرسيدی اگه يه وقت دل من يه جا ديگه پر بکشه  تو چی کار می کنی و

 من چه جوابی بهت دادم ؟؟؟

^{آن که می گوید دوستت دارم}

^{خیناگر غمگینی ست}

^{که آوازش را از دست داده است}

^{ای کاش عشق را}

^{زبان سخن بود.}

^{هزار کاکلی شاد}

^{در چشمان توست}

^{هزار قناری خاموش}

^{در گلوی من}

 ^{عشق را}

^{ای کاش زبان سخن بود.}

^{آن که می گوید دوستت دارم}

^{دل اندوهگین شبی ست}

^{که مهتابش را می جوید}

^{ای کاش عشق را}

  ^{زبان سخن بود.}

^{هزار آفتاب خندان در خرام توست}

^{هزار ستاره گریان}

^{در تمنای من}

        ^{عشق را}

              ^{ای کاش زبان سخن بود.}

 ^{« احمد شاملو »}

^{فرصتی نمانده پاهایم خسته است . باید رفت باید رها شد از حصار تنهایی و این جسارت}

^{مرده ... نمی دانم چگونه...چراها در مقابل دیدگانم ریلی به امتداد تمام زندگی ساخته اند...}

^{شبانه آرزوهایم را در ژرف ترین نقطه کابوس زده ام دفن می کنم .... و بابقچه خاکستری}   

^{خاطراتم راهی شهر رویایی خیال می شوم و از جاده های پر از ابهام و تردیدی که تو برایم}  

 ^{درست کردی می گذرم و چشم به راهی می بندم که هیچ امیدی به پایانش نیست.....}

^{گام های لرزانم سکوت سردم را می شکند .... و من در برهوت تنهایی خویش به شمارش}

^{گام هایم  می پردازم . گام هایی که ارمغانی جز نرسیدن ندارند ......}

^{دیگر به خلوت لحظه های عاشقانه قدم نمی گذارم ، دیگر آمدنت در خیالم آنقدر گنگ است}

گفته بودند : بشکن !

اما اعتنایی نکرده بودم ....

لرزش صدایت ، گلایه هایت ، حرفهای نگفته ات ...

تکانم داد !

گفتم : دیگر رفیق نیست !

اما اینبار حرفه دلم بـا حرفه زبانم یکی نبود !

به خاطره تــــو !

به حرمت تمام روزها و شب های یادگاریمان ، به حرمت واژه رفیق ، به حرمت حرفهایت .....!

گفتی : بشکن !

بـاشد رفـیـق !

این بار غــرورم را بـا تمام غــرور خودم ،  خــرد می کنم ..

و می گویم مــن   ســربــزیــرتــریــنم

برای تو  می گویم

درود بر روزگاری که بی هیچ سلام و سوالی بر سادگی من خیمه گاهی ساختی پر از بوی درود!

پر درد غریبی. درود بر خنجری که بر دلم نشاندی و زخمی زدی به عمق عشقی که برایت

از آن سایبان آرامش ساختم بی هیچ خواهشی . درود بر کاشانه ای که از آن ویرانه ای

ساختی و من آن را سرایی دیدم پر  از نگاه پاک با تو بودن و همیشه ماندن . کجا رفتی آرامش

سنگین نبض خیانت کجا رفتی؟ هیچ گاه ندانستی چرا به جای آن همه درود بی پاسخ بر تو

امروز نغمه ام بدرود است و بس .

آن همه رویای محال که برایم ساختی پر بود از سرمای خیال . با تو بودن محالی

آن شب سقوط کرد همين جا کنار من

از آسمان ستاره ي دنباله دار من

من مات مانده بودم و حرفي نميزدم

تنها صداي باد و فقط زار زار من

اصلاًٍ چرا ستاره ي تابنده اي چنين

يک بار هم رصد نشده در مدار من

وقتي سوال کرد خدا ازخودش چرا

افتاده است روي زمين شاهکار من

آن وقت آن ستاره ي روشن پريد و رفت

 ديدم که شعله ور شده دار و ندار من

گفتم که اي ستاره زيبا کجا کجا؟

بعد از سالها خزان انتظار من

اما ستاره هيچ صدايي نمي شنيد

تنها صداي باد و ففط زار زار من

پيچيده بود شعر خدا در گلوي باد

غمگين ترين ترانه ي پروردگار من

حسي غريب وزن غزل را گرفته بود

تاثير شوم فاصله بر ساختار من

يا من هزار بار نوازنده تر شدم

 يا دست برده است کسي در سه تار من

يک شب سقوط کرد و شبي ناپديد شد

در کهکشان ستاره دنباله دار من